یادداشت “علیرضا روح نواز” پیشکسوت و منتقد تئاتر گیلان برای نمایش “پیتزا مخصوص”

یادداشت “علیرضا روح نواز” پیشکسوت و منتقد تئاتر گیلان برای نمایش “پیتزا مخصوص”

حقیر هرگاه مجال می‌ یافتم در تمرین نمایشنامه “پیتزای مخصوص” نوشته لاله گلرخ عربانی و به کارگردانی ابراهیم حسن زاده، با گروه اجرایی( گروه تئاتر ابی) که همگی توانخواه بودند،  هراز گاهی به دور از غوغا و هیاهوی کاذب شهر در ‌‌کنجی و خلوتی  دور هم می‌نشستیم و با صمیمیت و صرف چای دیشلمه با عطر شهرزاد قصه گوی شبهای تنهایی و دلتنگی با هم گپ و گفتی داشتیم و البته انگاه که در مورد متن و اجرا سخن اغاز میشد بدون رو دربایستی از نقاط قوت و ضعف درام و نقش افرینی هنرجویان بحثهای چالش برانگیز داشتم.

آنچه که مرا مجذوب این تیم میکرد اعتماد بنفس وشور و شوق توام با اراده معطوف به تحصیل آگاهی برای تماشایی کردن جهان متن بود. ابراهیم حسن زاده سالهاست که  بدون کوچکترین توقع و نفع جویی و یا خودنمایی در کمال اخلاص هر آنچه را که در طول سالها از متن تا اجرا آموخته بود در جلسات تمرین به هنرجویان انتقال میداد و بارها شاهد بودم که در راستای کم و کیف دراماتیکی کردن متن برای گروهش (گروه آبی) در حد متعارف و قابل توجه همت میگمارد.

گو اینکه کار کردن با این طیف از هنر جویان، سختی و مشکلات خاص خود را دارد. آگاهیم که گروهایی که از توانایی جسم و سلامت روانی برخوردارند و در جایگاه حرفه ای و نیمه حرفه ای و تجربه ای قرار دارند قواعد و اصول تکنیک و فوت و فن هنر نمایشی متناسب با وزن و حجم و پیچیدگی درامی که مصمم به اجرایش هستند، در تمامی جلسات تمرین، هر آنچه را که قبلا آموخته اند مجددا مرور و بروز رسانی میکنند، طبعا این گروه نیز مستثنی از این امر مهم نیستند.

دیدن نمایش پیتزا مخصوص که توسط عزیزان هنر جو که در سخت ترین شرایط جسمی و تعارضات روحی با توسل به هنر فاخر  نمایش خویشتن خویش را تعالی می‌بخشد، بسی ارزشمند است.

(علیرضا روح نواز پیشکسوت و منتقد تئاتر گیلان)